Parafia ChK i Zwiastowania N.M.P.

Parafia Chrystusa Króla i Zwiastowania N.M.P w Rawiczu

24 marca 1638 r. Adam Olbracht Przyjemski uzyskał od króla Władysława IV przywilej na założenie na gruntach wsi SIERAKOWO miasta, które od herbu rodowego fundatora otrzymało nazwę RAWICZ. Zamieszkała w nim protestancka ludność niemiecka, uchodźcy z czasów wojny Trzydziestoletniej gł. z Czech i Śląska, bardzo

powoli napływali Żydzi i katolicy. W XIX w. ewangelicy stanowili ok. 70-80%, żydzi 10-15% a katolicy 10-15% mieszkańców miasta. Wśród katolików 2/3 byli to Niemcy a 1/3 to Polacy. W końcu XIX w. rozpoczęła się emigracja Żydów. Od początków XX w., szczególnie po I wojnie światowej i włączeniu Rawicza do odrodzonej Rzeczypospolitej Polskiej nastąpiła znaczna emigracja Niemców. Odtąd zaczęła przeważać ludność katolicka narodowości polskiej. W roku 1939 stanowiąca już ok. 90% mieszkańców miasta. SIERAKOWO w 1236 r. (wg W. Sobisiaka - "Dzieje Ziemi Rawickiej") było własnością opactwa cysterskiego w Henrykowie na Śląsku, w XIV w. Górków, od ok. 1600 r. Przyjemskich. Pierwszy kościół mógł krótko istnieć w Sierakowie w XIII wieku, brak jednak bliższych wiadomości. Mieszkańcy wsi a później także katolicy Rawicza należeli do parafii św. Marcina w Łaszczynie. W r. 1660 Jan Opaliński sprowadził do miasta franciszkanów reformatów a w 1673 ufundował klasztor i kościół św. Antoniego Padewskiego. Spalony w r. 1707 przez Rosjan, odbudowany w 1732 r. z fundacji Katarzyny z Opalińskich Sapieżyny, konsekrowany przez bpa Franciszka Rydzyńskiego 9 czerwca 1782 r. Od 1690 r. udzielano w tym kościele chrztów, od 1811 r. ślubów. Po kasacie w 1818 r. przez władze pruskie, klasztor zamieniono na więzienie a kościół stał się jego kaplic±. W r. 1707 powstał szpital-przytułek katolicki, w XVIII w. istniała także szkoła katolicka. 13 stycznia 1837 r. ks. abp Marcin Dunin powołał w ramach parafii

łaszczyńskiej "Wikariat Rawicki" obejmujący Rawicz, Dębno Polskie, Masłowo, Sierakowo i Szymanowo. 15 kwietnia 1863 r. Siostry Elżbietanki z Nysy utworzyły w mieście pierwszy w Wielkopolsce swój dom zakonny. 21 marca 1867 r. ks. abp Mieczysław Ledóchowski podniósł Wikariat do godności samodzielnej parafii. Dopiero w latach 1900-1902 wybudowano kościół parafialny, konsekrowany 5 maja 1907 r. przez bpa Edwarda Likowskiego p.w. Zwiastowania N.M.P. 10 października 1961 r. dekretem Prymasa Polski Ks. Stefana Kard. Wyszyńskiego otrzymał kościół drugi tytuł: "Chrystusa Króla". 24 października 1962 r. zaprowadzono w parafii Nowennę do M. B. Nieustającej Pomocy. W dniach 14 - 15 października 1977 r. miało miejsce nawiedzenie parafii przez kopię obrazu M. B. Częstochowskiej. 22 maja 1993 r. ks. abp Jerzy Stroba erygował w kościele kaplicę Wieczystej Adoracji. Kościół poklasztorny był cały czas własnością więzienia,

służył do nabożeństw stanowych, w czasie II wojny światowej zamieniony na magazyn, w 1945 r. spalony przez żołnierzy sowieckich, w 1950 r. rozebrany do fundamentów.

W 1946 r. parafia przejęła poewangelicki zbór poświęcony p. w. św. Andrzeja Boboli, w roku 1970 utworzono przy nim nową parafię. W roku 1997 parafia obchodziła 130 rocznicę swego istnienia. Uroczystościom rocznicowym pod przewodnictwem ks. abp Juliusza Paetza 29 XI 1997 r. Parafia w ramach przygotowania do Jubileuszu Roku 2000 przeżywała Misje parafialne, które odbyły się w dniach od 13 do 21 lutego 1998 r.

Proboszczowie - Rz±dcy parafii:

Ks. Antoni Gaertig	1867-1886
Ks. Johann Franz Frohlich	1886-1891
Ks. Franciszek Ksawery Snowacki	1891-1892
Ks. Stanisław Napierała	1892-1896
Ks. Antoni Duliński	1896-1899
Ks. Paweł Dams	1900-1910
Ks. Alfred Gumprecht	1911-1945
Ks. Alojzy Witold Becker	1945-1949
Ks. Wiktor Koperski	1949 1958
Ks. Stanisław Kostka Fołczyński	1958-1968
Ks. Alfons Salewski	1969-1989
Ks. Józef Podemski	od 1989